دلسوخته شعر برای آهنگ بختیاری
مُ هَم جُورِ خُود،
دِل‌سُودِۀ روزِگارُم
مُ هَم جُورِ خُود،
مُسافِرِ مُوندِۀ ای دیارُم
جا پاس مَندِۀ به وارگَه،
هَنی بو.. یِ تُرناس.
زِنِه به تارِ گوشُم،
هَنی زَنگِلِ، کِرناس
هُمدا شُوِ یَلدا
هَمدا دِرَختِ سِیسْتِه
کِه اُوی نَخُردِه،
می خُوس ای پیستِه
بُگُم سیت
اَز دارِ بَلیت
کِه سُودِۀ
بِه رَنگ‌هایِ میت
بِیو تا بُگُم سیت،
پِیاهی
وسته به چاهی
یِه صِدا،... هُواری
یِه نالِه، یِه آهی
بِیو تا گُلِ سُرخ،
دِیَه زَرد و بی‌رَنگ
دِیَه اُو نَدارِه،
بُگُم چَشمِۀ کُه‌رَنگ
چِنو دَستِ شُوگار،
رِسید، روزِگاروم
بُریدیُم زِ دُنیا،
دِیَه نا.. نَدارِوم
خُدا دونِه کِه مُ،
به وارگَه‌اَت رِسیدُم
آهِ سَردی،
به دل سیت کِشیدُم.
مُ هَم جُورِ خُودِت،
زِ دُنیا.. بُریدُم
گوئی جُورِ خُود،
به دُنیا نَبیدُم
کُجَه رَه‌هَدی
پَر کِشیدی به اُورا؟
کُجایِ شُوِ تاریک
دَر بَستی به رِی ماه؟
بِیو تا دوبارَه
جون قالَب بِریم
به رَسمِ عاشِقا،
به سوهدن، تَن دِهیم
هَنی عاشِقُم،
مُ هَنی عِشقِ یارِه
هَنی ماه و سِتارِه،
به عِشقت بیاره.
هَنی سُو تیامی،
یِه شوقی کِه مَندِه
بِیو.. تا بَرگِ گُلامون،
پاییز نَکَندِه
کُجا رَهِدی!
دَر هَوایَت نِشِستُم؟
سُکوتُم را بُوین،
لَب اَز شِکوِه بَستُم
چی... خُنیاگَر، پیر
اَز چَشمِ تو دورُم؟
یا مِثلِ یِه غَریبِه،
اَز سَرزمینِ تو دورُم؟
مُ زِندان‌فَراری..... ،
دِلی بی‌گُناه اُوردِه‌اَم
چی کِردی با مُ کِه،
به تو پَناه اُوردِه‌اَم..... ؟
اَندوه، و دِل‌تنگی
اَشنیدُم کِه غُصِه داری
ای لَرزِۀ صِدات،
بگو غم چه داری؟
به خین،
گُلِ واژِگون
هَنی، چاکِۀ گریبون
دلتنگه.... هنی
چشمه ی.... سِرخون.!
چی اشک، شونم
ای ریزی به کارون...
ویا رنگین کمون
ای تابه به دل آسمون
اَمان اَز دَردها
قِصّه‌های نارَفیقون
اَمان اَز زَخم‌های کُهنِه
رسیده، بَر جون
دِل‌تَنگُم اَز این حال‌وهَوایِ غَم‌گِرِه‌هَده
به‌یادِ تو وِستَن یعنی
دِل اَز عالَم و آدَم گِرِه‌هَده
هَنی ایل.
خُو نَرَهِد .
پاه مَندِه اُوراز
یِه پیغامی اَز صَحو
کِه جا وُندِه تاراز
سَرِ پی‌اَس رِسیدُم
رَهِش ناهموارِه
کِه تَرسُم زِنِه اُو
کِه اُو بی‌گُدارِه.....
مُ خُو بُردِه بیدُم
یِه سایِۀ به ریم بی
یِه وارگَۀ خالی
یِه اَشکی به تیم بی
گُلِ سُرخِ ییلاقی‌اَم
کُنارُم گَرم‌سیری
چُویلِ خِش‌بُو
موسیرسَردسیری......!
مُ دارِ مَلارُم.
تو سِتینِ بَهونی
اُمیدُم به یو بی،
کِه تی مُون بِمونی
تو دارِ هونِه‌ای،
مُ دیوارِ خِشتُم
تو چالِۀ‌سوری
مُ اَنگُشت‌بِرِشتُم
مُ بَرفِ زِمِستون،
تو اُورِ بَهاری
حیف کِه بیاهی
به ریمون، نَباری
نَدونُم کِه بیدی،
نَدونُم کی هَستی
تو آوایِ عِشقی،
به قَلبُم نِشَستی
تو صِدایی،
یِه آهی،
اَز دِل ایاهی
چه دونی
زاشک پیاهی
هَر چی هَدی نَدونُم،
نِدایِ یا نوایی
ندونم فقط.
بُنگ صدایی.....
خُدا دونِه کِه مُ
هَنی عاشِق هَدوم
سَرِ عَهدی کِه بَستوم،
هَنی مَندِه بیدوم
بِه مَردوم بِگوهین،
هَنی بید مَندیر
ز دنیا همی سیر
ز آفاق دلگیر.....!
وارگه های، دِل‌تنگی
نِهید شیرِ سَنگی،
بالای کوهی، بلکه
برسه به گوشوم
بنگ تفنگی...!
رسم عاشق کُشی
به دنیا هرگز نیاد
نهید مزارُم،
سر پیر دِهکُهنه...... هلیساد.